საცისკრო სახარება VI: სახარებაჲ ლუკაჲს თავისაჲ, XXIV, 36-53. [დას. რიდ(114)]:

ლკ. XXIV: 36(ბ) † (მას ჟამსა შინა აღდგა იესუ მკუდრეთით და დადგა შორის მოწაფეთა თჳსთა †) და ჰრქუა მათ: „მშჳდობაჲ თქუენ თანა!“ 37 ხოლო იგინი შეძრწუნდეს და შეეშინა; ეგონა, ვითარმედ სული რაჲმე იხილეს. 38 და თავადმან ჰრქუა მათ: „რაჲსა შეძრწუნებულ ხართ, და რაჲსათჳს გულისსიტყუანი მრავალნი მოვლენან გულთა თქუენთა? 39 იხილენით ჴელნი ჩემნი და ფერჴნი, რამეთუ თავადი მე ვარ; ჴელი შემახეთ მე და იხილეთ, რამეთუ სულსა ჴორც და ძუალ არა ასხენ, ვითარცა-ესე მე მხედავთ, რამეთუ მასხენ“. 40 და ესე რაჲ თქუა, უჩუენნა მათ ჴელნი და ფერჴნი მისნი. 41 და ვიდრე-იგი არღა ჰრწმენა მათ სიხარულისა მისგან და საკჳრველებისა, ჰრქუა მათ იესუ: „გაქუს რაჲა აქა ჭამადი?“ 42 ხოლო მათ მიუპყრეს მას თევზისა მწურისა ნახევარი და თაფლისაგან გოლი. 43 და ჭამა წინაშე მათსა და მოიღო ნეშტი იგი და მისცა მათ 44 და ჰრქუა: „ესე იგი სიტყუანი არიან, რომელთა გეტყოდე თქუენ, ვიდრე-იგი ვიყავღა თქუენ თანა, ვითარმედ: ჯერ-არს აღსრულებად ყოველი წერილი შჯულსა მოსესსა და წინაჲსწარმეტყუელთასა და ფსალმუნთა ჩემთჳს“. 45 მაშინ განუხუნა გონებანი მათნი გულისხმისყოფად წიგნთა. 46 და ჰრქუა მათ, რამეთუ: „ესრეთ ჯერ-იყო ვნებად ქრისტესა და აღდგომად მკუდრეთით მესამესა დღესა, 47 და ქადაგებად სახელითა მისითა სინანული და მოტევებაჲ ცოდვათაჲ ყოველთა მიმართ წარმართთა, იწყეთ იერუსალჱმით, 48 რამეთუ თქუენ ხართ მოწამე ამის ყოვლისა. 49 და, აჰა-ესერა, მე მოგივლინო თქუენ აღთქუმაჲ იგი მამისა ჩემისაჲ. ხოლო თქუენ დასხედით ქალაქსა ამას შინა იერუსალჱმსა, ვიდრემდე შეიმოსოთ ძალი მაღლით“. 50 და განიყვანნა იგინი გარე ვიდრე ბეთანიადმდე და აღიპყრნა ჴელნი თჳსნი და აკურთხნა იგინი. 51 და იყო, კურთხევასა მას იესუჲსსა მათა მიმართ განეშორა მათგან და აღვიდოდა ზეცად. 52 და იგინი თაყუანის-სცემდეს მას და მოიქცეს იერუსალჱმდ სიხარულითა დიდითა. 53 და იყოფოდეს ტაძარსა მას შინა მარადის, აქებდეს და აკურთხევდეს ღმერთსა. ამენ.

† † † † † † †

რიგისა (მარტვილიიდან XVII კვირიაკისა): კორინთელთა მიმართ მეორჱ ეპისტოლე წმიდისა მოციქულისა პავლჱსი, VI, 16-VII, 1. [დას. რპბ(182)-შუა]:

2 კორ. VI: 16(ბ) † (ძმანო, †) თქუენ ტაძარნი ღმრთისა ცხოველისანი ხართ, ვითარცა თქუა ღმერთმან: „დავიმკჳდრო და ვიქცეოდი მათ შორის, და ვიყო მე მათდა ღმერთ, და იგინი იყვნენ ჩემდა ერად“. 17 „ამისთჳს გამოვედით შორის მათსა და გამოეშორენით, – იტყჳს უფალი. – და არაწმიდასა ნუ შეეხებით, და მე შეგიწყნარნე თქუენ“. 18 „და ვიყო მე თქუენდა მამა, და თქუენ იყვნეთ ჩემდა ძეებ და ასულებ, – იტყჳს უფალი ყოვლისა-მპყრობელი“. VII: 1 ესე რაჲ უკუე გუქონან აღთქუმანი, საყუარელნო, განვიწმიდნეთ თავნი ჩუენნი ყოვლისაგან შეგინებისა ჴორცთაჲსა და სულისა და აღვასრულებდეთ სიწმიდესა შიშითა ღმრთისაჲთა.

† † † † † † †

რიგისა (მარტვილიიდან XVIII კვირიაკისა): სახარებაჲ ლუკაჲს თავისაჲ, V, 1-11. [დას. იზ(17)]:

ლკ. V: 1(ბ) † (მას ჟამსა შინა დგა იესუ †) კიდესა თანა ტბისა მის გენესარეთისასა. 2 და იხილნა ორნი ნავნი, მდგომარენი კიდესა მის ტბისასა; ხოლო მესათხევლენი იგი გამოვიდეს ნავისა მისგან და განჰრცხიდეს ბადეთა. 3 და შევიდა ერთსა მას ნავსა, რომელი იყო სიმონისი, და უბრძანა მათ ქუეყანით შე-რე-დგინებაჲ მცირედ, და დაჯდა და ასწავებდა ნავით გამო ერსა მას. 4 და ვითარცა დასცხრა სიტყუად, ჰრქუა სიმონს: „შეავლინე ღრმად და სდევით ბადე თქუენი ნადირობად“. 5 მიუგო სიმონ და ჰრქუა: „მოძღუარ, ღამე ყოველ დავშუერით და არარაჲ მოვიღეთ, ხოლო სიტყჳთა შენითა გარდაუტევოთ ბადე“. 6 და ესე რაჲ ყვეს, შეაყენეს თევზისა სიმრავლე დიდი, და განსთქდებოდეს ბადენი მათნი. 7 და წამს-უყოფდეს, რომელნი-იგი იყვნეს ერთსა მას ნავსა, რაჲთა მოვიდენ და შეეწინენ მათ. და მოვიდეს და აღავსნეს ორნივე იგი ნავნი, ვიდრემდე დაინთქმოდეს იგინი. 8 და ვითარცა იხილა სიმონ-პეტრე, შეუვრდა მუჴლთა იესუჲსთა და ჰრქუა მას: „განვედ ჩემგან, რამეთუ კაცი ცოდვილი ვარ, უფალო!“ 9 რამეთუ განკჳრვებამან შეიპყრა იგი და ყოველნი მისთანანი ნადირობასა მას თევზისასა, რომელი შეაყენეს. 10 ეგრეთვე იაკობ და იოვანე, ძენი ზებედესნი, რომელნი იყვნეს ზიარნი სიმონისნი. და იესუ ჰრქუა სიმონს: „ნუ გეშინინ, სიმონ, ამიერითგან იყო კაცთა მონადირე“. 11 და გამოადგინეს ნავი იგი ქუეყანად და დაუტევეს ყოველი და მისდევდეს მას.

† † † † † † †

† † † † † † †

ლკ. V: 1 და იყო, ვითარ ერი იგი დაესხმოდა მას სმენად სიტყუასა ღმრთისასა, და თავადი დგა † (მას ჟამსა შინა, დგა იესუ †) კიდესა თანა ტბისა მის გენესარეთისასა. 2 და იხილნა ორნი ნავნი, მდგომარენი კიდესა მის ტბისასა; ხოლო მესათხევლენი იგი გამოვიდეს ნავისა მისგან და განჰრცხიდეს ბადეთა. 3 და შევიდა ერთსა მას ნავსა, რომელი იყო სიმონისი, და უბრძანა მათ ქუეყანით შე-რე-დგინებაჲ მცირედ, და დაჯდა და ასწავებდა ნავით გამო ერსა მას. 4 და ვითარცა დასცხრა სიტყუად, ჰრქუა სიმონს: „შეავლინე ღრმად და სდევით ბადე თქუენი ნადირობად“. 5 მიუგო სიმონ და ჰრქუა: „მოძღუარ, ღამე ყოველ დავშუერით და არარაჲ მოვიღეთ, ხოლო სიტყჳთა შენითა გარდაუტევოთ ბადე“. 6 და ესე რაჲ ყვეს, შეაყენეს თევზისა სიმრავლე დიდი, და განსთქდებოდეს ბადენი მათნი. 7 და წამს-უყოფდეს, რომელნი-იგი იყვნეს ერთსა მას ნავსა, რაჲთა მოვიდენ და შეეწინენ მათ. და მოვიდეს და აღავსნეს ორნივე იგი ნავნი, ვიდრემდე დაინთქმოდეს იგინი. 8 და ვითარცა იხილა სიმონ-პეტრე, შეუვრდა მუჴლთა იესუჲსთა და ჰრქუა მას: „განვედ ჩემგან, რამეთუ კაცი ცოდვილი ვარ, უფალო!“ 9 რამეთუ განკჳრვებამან შეიპყრა იგი და ყოველნი მისთანანი ნადირობასა მას თევზისასა, რომელი შეაყენეს. 10 ეგრეთვე იაკობ და იოვანე, ძენი ზებედესნი, რომელნი იყვნეს ზიარნი სიმონისნი. და იესუ ჰრქუა სიმონს: „ნუ გეშინინ, სიმონ, ამიერითგან იყო კაცთა მონადირე“. 11 და გამოადგინეს ნავი იგი ქუეყანად და დაუტევეს ყოველი და მისდევდეს მას.

† † † † † † †